Mostrar mensagens com a etiqueta viaxe. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta viaxe. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 21 de abril de 2014

Textos para una breve historia de Atenas




1.- LA ATENAS DEL SIGLO II (Pseudo-Dicearco, II-I a.C.)

El camino que conduce a Atenas es agradable, pues discurre entre campos cultivados durante todo el trayecto. La ciudad es seca y no posee un suministro de agua suficiente. Las calles no son más que viejos miserables pasajes, las casas son de ínfima calidad, y entre ellas destacan algunas algo mejores. Al llegar a la ciudad por primera vez, al forastero le resultará difícil creer que esta es la Atenas de la que tanto ha oído hablar. Sin embargo un poco después lo creerá pues el Odeón es el más hermoso de la tierra; el teatro, grande y admirable, es digno también de mención. El templo de Atenea, el llamado Partenón,  que está encima del teatro, es magnífico, digno de visitar y. a los que lo ven, les produce una enorme impresión. El templo de Zeus Olímpico está a medio construir pero es fácil de imaginar por su plano, y habría llegado a ser el más grande si se hubiese rematado. Hay tres gimnasios: la Academia, el Liceo y el Cinosarges, cubiertos de árboles y con abundante césped. Hay escuelas de filósofos de todas partes, fiestas de todas clases, distracciones para el espíritu, muchos lugares de descanso y espectáculos continuos.


2.- EL CRISTIANISMO LLEGA A ATENAS (Lucas, I d.C.)

Mientras Pablo los esperaba en Atenas, se consumía su espíritu viendo la ciudad llena de ídolos. Disputaba en la sinagoga con los judíos y los prosélitos, y cada día en el ágora  con los que le salían al paso. Ciertos filósofos, tanto epicúreos como estoicos, conferenciaban con él, y unos decían. ¿Qué es lo quepropala este charlatán? Otros contestaban: Parece ser predicador de divinidades extranjeras; porque anunciaba a Jesús y la resurrección. Y tomándole, le llevaron al Areópago, diciendo: ¿Podemos saber qué nueva doctrina es esa que enseñas? Pues eso es muy extraño a nuestros oídos; queremos saber qué quieres decir con esas cosas. Todos los atenienses y los forasteros allí domiciliados no se ocupan en otra cosa que en decir y oír la última novedad (…) Cuando oyeron lo de la resurrección de los muertos, unos se echaron a reír, otros dijeron: Te oiremos sobre esto otra vez. Así salió Pablo de en medio de ellos. Algunos se adhirieron a él y creyeron, entre los cuales estaban Dionisio Areopagita y una mujer de nombre Damaris y otros más.

3.- LA ATENAS BIZANTINA (Sinesio de Cirene, IV-V d.C.)

La Atenas de hoy nada tiene de venerable a no ser los nombres augustos de los lugares, y como la piel de una víctima desollada queda como recuerdo del animal que fue, así desterrada la filosofía queda al viajero admirar la Academia, el Liceo y ¡por Zeus! el Pórtico de las Pinturas, que se ha quedado sin ellas. El procónsul le arrebató los cuadros en los que Polígnoto de Tasos plasmara su arte En  nuestros días el Egipto conquistado alimenta a los vástagos de Hipatia, y Atenas, antiguo hogar de los sabios, ahora te honran los tratantes en miel.

4.- LA ATENAS DE OTÓN (Z. Petsalis-Diomidis, 1963)

En la base de la roca, a los pies de la Acrópolis se entrecruzan estrechas y retorcidas cuestas. Aquí y allá hay escaleras, y unas pocas casitas y casuchas. Las casas nobles con patio, pozo y grandes árboles como moreras y álamos son escasísimas. También las iglesias son modestas, aunque sus candiles nunca se apagaron durante la noche de la esclavitud.
En esta parte habitan los que pocos turcos y anatolios que quedan en medio de ruinas, terraplenes y abundantes piedras. En el bazar –idéntico a los que pueden verse en Turquía- se ve a los tenderos sentado de piernas cruzadas fumando su tsimbuki y delante de él una calleja inundada de barro o de polvo según la época del año. Estos callejones los cubren en verano con lonas que son verdadero harapos remendados, sujetos con cuerdas de una casa a otra todo  lo ancho de la calle para proporcionar fresco y sombra en verano al tendero y a sus clientes, y en invierno contra la lluvia y el frío.
Pero más allá se han abierto nuevas calles, fuera de la ciudad vieja, más allá de la muralla que la ceñía y que los años y los hombres han destruido. Allí se han construido otras calles y casas nuevas, muchas de ellas verdaderos palacios.

5.-  OLIMPIADAS DE 1896 (E. Roidis, 1896)

No se apresuren a catalogarme entre los rumiantes si les hablo del estado de las calles de Atenas. Ni soy un camello ni un orador de discursos fúnebres para que me guste rumiar, pero he pensado que, tras los Juegos Olímpicos, los atenienses, orgullosos de la brillantez de la fiesta,  de la afluencia de tanta gente, de la presencia del rey y los príncipes, de las banderas, de la iluminación, de la música, de la victoria de Luis, se han hecho unos maníacos del deporte, sobre todo en Plaka, donde yo vivo, que se ha convertido en una especie de estadio. A diario corro el riesgo de ser derribado por candidatos a corredores de maratón o de que los lanzadores de disco me rompan la cabeza. Para que se hagan una idea del grado al que ha llegado la manía por competir basta con que les diga que cada tarde a la puesta del sol puede el paseante contemplar orgulloso, cerca del plátano de Plaka y de la Linterna de Diógenes, además de a niños y a jóvenes, también a algunas muchachonas ya mayores levantando pesos, saltando, lanzando discos y corriendo, sin miedo a mostrar el color de las ligas.

6.-  CATÁSTROFE DE ASIA MENOR (Didó Sotiríu, 1959)

Poco a poco comenzaron a brotar aquí y allá, los primeros asentamientos de refugiados. Cada griego de Asia luchaba por conseguir unos metros de tierra y se esforzaba por convertirla en una miniatura de los bienes que había dejado en Oriente. Ellos solos construían sus barracas con adobe y latas de bidones de gas. Lo primero que hacían en colocar macetas en fila y plantar pequeños árboles anémicos. Para estar más cómodos, decían. Para tener un poco de verde. Y racionaban el agua potable para regar los árboles. Encalaban las barracas en las que no cabían estiradas las piernas de toda la familia y echaban añil a la cal para que sus casas pareciesen limpias y azuladas, igual que el nuevo y límpido cielo que los cubría. De noche las mujeres bordaban los visillos para las ventanas y por el día buscaban trabajo en las fábricas y en las casas.


7.- OCUPACIÓN FASCISTA (Costas Tajtsís, 1962)

Tenían que declararnos la guerra los italianos, pensaba yo, para que las cosas se pongan mejor. Y no sólo nuestra vida fue a mejor sino que pasó a ser más verdadera y sincera que nunca e incluso tomó un cariz nunca antes visto. Cada vez que el Estado Mayor anunciaba una victoria en Albania, Atenas se vestía de azul, las calles se llenaban de gente como en tiempo de paz al término de los desfiles, la mitad de los hombres iban uniformados, con nosotros estaban los ingleses, los neozelandeses y los australianos y sus extraños sombreros. Caminabas por las calles del centro y te daba la impresión de estar en carnaval y no en guerra. Como ocurre en estos casos había muchos que se divertían y hacían cosas que nunca se hubiesen atrevido en tiempo de paz. Ya que no sabíamos si íbamos a seguir vivos por mucho tiempo, hala, a vivir que son dos días. Aquellos primeros dos o tres meses, noviembre, diciembre y enero, vivíamos y actuábamos al ritmo de las marchas militares que sin cesar transmitía la radio.


8.- EL NUEVO PIREO (K. Jatziargiris, 1948)

Hace cinco años ahora que un revés dela fortuna me tiró en aquel maldito suburbio. Hoy, felizmente para la sociedad, todas aquellas sucias y ruinosas casas han volado por los aires. Esta es exactamente la expresión. El ayuntamiento del Pireo no las tiró con apaleadoras, las hizo volar con dinamita que es más rápido. En su lugar se abren ahora hermosas calles asfaltadas con hermosos edificios a ambos lados. Paseando hoy por este barrio arreglado es imposible imaginar cómo era antes. Yo, que he vivido antes aquí, contemplo los edificios recién construidos y sin querer mi mente vuelve cinco años atrás. En esta esquina, donde ahora se alza este hermoso edificio de dos plantas, estaba la viaja corrala que me acogió en los días de mi desgracia.


9.- ATENAS LA “FEA” (María Iordanidu, 1981)

Vivimos en la época de los edificios de cemento.
Yo también vivo ahora en un edificio, en un apartamento interior de dos habitaciones en el tercer piso. Interiores les llaman ahora a los apartamentos que dan al patio de luces y no a la calle, pero tampoco el patio de luces se llama ahora así, ahora le llaman patio abierto.
En la mayoría de estos edificios que construyen uno pegado al otro es raro que haya ventanas. En general tienen puertas que dan a balcones, que rodean el edificio y recuerdan a la cubierta de un barco. Así son, cada puerta que da al balcón es una habitación estrecha como un pasillo.


10.- LA BULLICIOSA ATENAS (Menis Kumandareas, 1978)

La estación de Monastiraki estaba de bote en bote. Era la hora de salida de las oficinas y comercios, de los artesanos y de los vendedores de muebles y comercios de moda de la calle Ermú, toda clase de oficios y razas. En medio de esa marabunta era fácil perderse. (La señora Kula) se sentó en un banco de la estación, a la izquierda según se entra, para estar cerca de primer vagón y desde allí dejó vagar la mirada. Viejos edificios de Atenas, de los pocos que habían sobrevivido, muros comidos por la humedad, balcones con barandillas de hierro decoradas con dragones y cisnes y akrokérama rotas en los tejados. Era hermoso mirarlas desde lejos, pero a ella le gustaba más su casa, un tranquilo chalet de dos plantas de los de después de la guerra con jardín en Kifisiá. Los edificios de viviendas de Atenas la ahogaban y las casas viejas la aburrían. Le parecía que había escogido bien al instalarse en un lugar tranquilo y más abierto. La verdad es que cuando Atenas estallaba en festejos y manifestaciones o cuando lanzaban bombas lacrimógenas y levantaban barricadas, había algo que le molestaba en el hecho de vivir apartada y segura con los suyos.


11. SER GRIEGO (Melina Mercuri, 1973)
Ser griego es una soberbia maldición. Para un número sorprendentemente elevado de personas significa que construiste la Acrópolis, que creaste Delfos, el teatro, y que engendraste el concepto de democracia. La verdad es que eres pobre, gran parte de tu pueblo no sabe leer y los raros momentos en que saboreaste la democracia y la independencia fueron realmente borrados por la acción de los protectores extranjeros y de sus cómplices griegos.
Es irritante advertir cuán poco sabe el mundo sobre la historia de Grecia. La mayoría de las personas te hablan como si Pericles hubiese muerto anteayer y como si Esquilo aún continuase escribiendo teatro. Si de pascuas a ramos te encuentras con alguien que sabe que en 1821, después de cuatrocientos años de ocupación turca, los griegos se alzaron contra sus opresores, lo más probable es que ese alguien sea un inglés. Y sucede que lo sabe sólo porque Lord Byron vino a luchar a nuestro lado y escribió hermosos poemas sobre los griegos. 

sábado, 19 de outubro de 2013

Viaxe ao Mundo Grego: Panticapeia (Kersh. Ucrania)

Inauguramos unha sección nova: Viaxe ao Mundo Grego. Desde aquí iremos visitando diferentes puntos do Mediterráneo con presenza grega. Comezamos con Panticapeia, a actual Kersh, en Crimea, no mar de Azov, no fondo do Ponto Euxino (Mar Negro).


Panticapeia foi fundada polos gregos de Mileto no século VI a.C. e foi famosa polo cereal e a pesca, base dunha industria de produtos salgados, incluso o seu nome parece significar "camiño dos peixes" en lingua escita. Atenas sempre necesitou cereal para se alimentar e sabemos que a metade do que se consumía anualmente era importado desde a rexión de Panticapea.  Posteriormente a rexión comezou a declinar pola competencia co trigo exipcio e polas loitas constantes cos sármatas.
Cidade de clima moi frío, conseguiu, porén, gran desenvolvemento económico e cultural como o demostran as escavacións e os restos encontrados nela.

sábado, 8 de setembro de 2012

Biblioteca básica grega: Corazón de Ulises. Unha viaxe grega


Javier Reverte percorre Grecia e o Mediterráneo oriental para contarnos e explicarnos as paisaxes, as xentes e a historia das terras que visita. Unha viaxe literaria aos lugares onde comezou a ser Europa.
O libro foi editado hai xa algúns anos, por iso é fácil de encontrar en edicións baratas, de segunda man, ou mesmo descarregalo gratis en pdf.

quinta-feira, 23 de agosto de 2012

Alexandre O Grande (Ο Μέγας Αλέξανδρος)


Figura indispensable para entender o mundo grego, Alexandre o Grande, en español Alejandro Magno, conseguiu coas súas conquistar unificar por primeira e única vez o Occidente e o Oriente. A súa historia nun documentario da BBC de aproximadamente unha hora.

terça-feira, 21 de agosto de 2012

Το άγιο όρος - O Monte Atos (O Monte Sagrado)


No norte de Grecia, na península máis oriental da Calcídica, esa terra en forma de garfo, fica un lugar único no mundo: unha república monástica habitada exclusivamente por monxes. Deixo un video que mostra esa forma de vida medieval e extemporánea.

sexta-feira, 27 de julho de 2012

Cinematógrafo: Topkapi

Divertidísima comedia de policías e ladróns protagonizada por Melina Mercuri e Peter Ustinov. A pesar de contar xa con medio século, segue a ser entretida e permite deleitarnos con fermosas imaxes do norte de Grecia e da cidade de Istambul. A historia é simple: un grupo de ladróns pretende roubar unha preciada xoia do tesouro do palacio de Topkapi. O trailer en inglés dá unha boa idea do que imos ver. Encontrala seguro que é fácil nalgunha páxina de descargas.

quinta-feira, 17 de maio de 2012

A chama olímpica


Acaba de acenderse a chama no antigo santuario de Olimpia, para agora percorrer Grecia e ser transportada a Londres para a celebración dos Xogos. Este ritual non é antigo, foi introducido na época moderna. Non sei ata que punto son verídicas as danzas, o que si é verdade é que o público está situado na pista e os actores e bailarinos actúan no que foron os asentos do antigo estadio. A "sacerdotisa" realiza unha plegaria aos deuses clásicos. Sempre é agradábel escoitar o grego, lingua aberta e clara, sen afectacións de pronuncia nin cousas parecidas.

domingo, 13 de maio de 2012

Seféris e Mercuri, un poema a Grecia

Tradución francesa dun poema de Giórgos Seféris (Nóbel de Literatura en 1963), recitado magnificamente pola actriz, cantora e Ministra da Cultura Melina Mercuri (1920-1994). O poema, cuxa título sería: "Viaxe aonde for, Grecia féreme", percorre a paisaxe grega e os seus mitos. O texto francés e o orixinal grego poden verse debaixo do vídeo. Percorre coa voz e a música o monte Pílio e os seus Centauros, Santorini, Micenas, Spetses, Poros, as prazas de Atenas ou o porto do Pireo, as imaxes van coas palabras. Simplemente fantástico. Mostra diso, as imaxes de Grecia con que acaba: cortinado de montañas, arquipélago, granito espido, o barco que avanza chámase Agonía.

domingo, 6 de maio de 2012

Vasos gregos no Museo Arqueolóxico Nacional

O Museo Arqueolóxico Nacional (MAN) de Madrid está en obras desde hai un tempo, no entanto é posíbel ver unha parte da colección titulada Tesouros do MAN. As vitrinas 7 e 8 (selecciona abaixo nos puntos amarelos) mostran cerámica grega clásica de moi boa calidade e de varios tipos: ánfora, cratera, lutróforo, hidria, lécito, etc. Na vitrina 8 hai tamén moedas. Se escolles unha das pezas ábrese unha ficha explicativa e podes agrandar a imaxe. Ao redor outras marabillas arqueolóxicas íberas e tartésicas.

sexta-feira, 4 de maio de 2012

Exipcios, gregos e romanos: os retratos de El Fayum

Retrato da momia dunha moza, séc. II, Louvre, París.
Na antiga provincia romana de Exipto, o distrito de El Fayum, zona agrícola riquísima pola canalización das augas do Nilo, habitada por exipcios, gregos e romanos, deu ao mundo un dos regalos arqueolóxicos máis sorprendentes: varios centos de retratos funerarios sobre táboa, técnica de pintura tipicamente grega. Non deixa indiferente ollar estes rostros de hai dous mil anos, que destacan pola xuventude, a beleza, as xoias e o atavío.

Os gregos descobren Iberia

Ampurias
A canle de youtube Cliphistoria é unha ferramenta utilísima para ilustrar moitos dos momentos da historia de España, e non só. En pouco minutos, pois son fragmentos de películas e documentarios, é máis fácil aprender Historia, ou, polo menos, ver os acontecimentos que nos contan os libros. Aquí deixo un exemplo da colonización fenicia e grega, tirado da serie de TVE Historia de España:

domingo, 29 de abril de 2012

Patrimonio da Humanidade en Grecia


Na seguinte ligazón, os monumentos e lugares gregos declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. A non perder:

Os xardíns da Atenas clásica

Os xardíns son os espazos cadrados extramuros.
De esquerda a dereita: Academia, Cinosarge e Liceo.

A maioría das rúas de Atenas eran estreitas e fedorentas. A cidade crecera sen plano e desordenada. As casas eran sinxelas, de madeira e adobe, algunhas de dous pisos, organizadas ao redor dun patio que lles daba luz, porque as xanelas á rúa eran escasas. A cidade estaba pechada por unha muralla que, con Temístocles (480 a.C.), acadou un perímetro duns 6 km. Neste recinto abríanse unha ducia de portas e conectaba no sudoeste cos Muros Longos que unían a cidade ao porto do Pireu. A cidade dividíase en bairros que correspondían cada un a un δμος: ao norte o bairro rico de Escambonidai, ao oeste os populares do Cerámico, Colito e Melite, ao sur da Acrópole o bairro de Limne, á beira do río Iliso, cuxo afluente, o Erídano, atravesaba a cidade con augas tan contaminadas, que ata os animais evitaban bebelas. O contraste viña logo, ao lado desas pobres construcións erguíase os magníficos templos da Acrópole, encostado a ela estaba o teatro de Dioniso. A ágora e os seus pórticos, templos e edificios oficiais, era un lugar aberto e de encontro no medio do caos urbano. Fóra das murallas, entre outros espazos de lecer como os Xardíns de Afrodita ou Agras, que tiña un templo de Artemisa, destacaban tres xardíns, lugares de esparcimento, deporte (γυμνσια) e reflexión filosófica: a Academia, o Liceo e Cinosarge.
A Academia estaba ao noroeste, á beira do río Cefiso, perto da colina de Colono. Tratábase dun ximnasio arbolado e contaba con moitos altares: á entrada había un altar de Eros, despois outro de Prometeo desde o que se celebraban carreiras de fachos ata a cidade, outros adicados ás Musas, a Hermes, a Atenea e a Heracles. Non lonxe estaba tamén a tumba de Platón, fundador da escola de filosofía que lle deu fama ao lugar.
O Liceo estaba ao leste, mesmo ao pé da muralla e accedíase a el pola porta de Diocares, un xardín frecuentado por Sócrates e os sofistas, descuberto en 1997 detrás da praza Sintagma, e onde Aristóteles ensinaba no paseo (περπατος) inmediato ao ximnasio de Apolo Liceo, de onde toma o seu nome o lugar.
Cinosarge, máis pequeno e tamén ao leste, tomaba o seu nome “Cadela Branca” dunha lenda segundo a que, estando Diomo a facer un sacrifico a Heracles, unha cadela branca rouboulle a vítima. Consultou logo o oráculo e este ordenoulle procurar o lugar onde a cadela deixara a vítima e fundar alí un santuario a Heracles. No xardín había tamén altares a Hebe, a filla de Zeus que, segundo a tradición, casou con Heracles, a Alcmena, nai do héroe, e a Iolao, sobriño de Heracles e colaborador na maioría dos doce traballos. Nel fundou Antístenes, unha vez que decidiu prescindir de todo o superfluo, a escola filosófica cínica.
Para saberes máis da vida cotiá da Atenas clásica é só clicar en:

Mira e dime o que ves!

J. Carrey, Visita do Marqués de Nointel a Atenas (1674). Interesantísima visión da Atenas da época da dominación turca ou τουρκοκρατία (obsérvense os numerosos minaretes das mesquitas) e o Partenón, tamén convertido en mesquita, antes da súa destrución por unha bomba veneciana en 1687. O cadro orixinal está no Museo da Cidade de Atenas, cuxa ligazón é:

segunda-feira, 23 de abril de 2012

Viaxe aérea por Grecia

Un video excelente en HD que percorre desde o aire todo o territorio grego. Dura case unha hora, mais é unha oportunidade excelente de disfrutar de paisaxes marabillosas. É só clicar en: 

http://www.youtube.com/watch?v=RhVMd8iXHMo&feature=fvwrel