Mostrar mensagens com a etiqueta música. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta música. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 16 de agosto de 2012

Θέλω κοντά σου να μείνω Quero ficar perto de você



Unha das moitas boas cancións de Eleuthería Arvanitaki.

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό
Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ
Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!


Experimenta o seguinte: copia no tradutor do google o texto grego e pásao para o portugués, o resultado é case perfecto!

segunda-feira, 30 de julho de 2012

Cinematógrafo: Ποτέ την Κυριακή (Nunca aos domingos)


E agora o filme que, nos anos 60, deu a coñecer Grecia ao resto de Europa. O seu tema principal (Τα παιδιά του Πειραιά, Os nenos do Pireu) é das cancións máis coñecidas do mundo. Unha comedia que retrata o espírito dos gregos: un norteamericano decide investigar a evolución de Grecia desde o pasado clásico ao século XX, no entanto no camiño encontra unha marabillosa e excéntrica muller, Ília, que entrega o seu amor a todos os que chegan ao porto do Pireu, claro que ela nunca traballa aos domingos. Un retrato cómico e serio da forma de ser dos gregos modernos, que aínda se emocionan coa música e o baile e con Eurípides ou Sófocles.
Para buscala en español, o seu título é "Nunca en domingo".

Cinematógrafo: Zorba o grego


Sen maiores comentarios, aqui deixo un filme magnífico, baseado nunha novela magnífica do magnífico cretense Nikos Kazantzakis. Música tamén magnífica e famosísima. Sempre é posíbel (des)aprender a vivir outra vida en Grecia.
Un fragmento da novela, o momento en que o protagonista encontra a Zorba no Pireu:

Lo que me causó mayor impresión fueron sus ojos: burlones, ávidos, fulgurantes. Por lo menos, así me parecieron.
       No bien se cruzaron nuestras miradas –dijérase que confirmaba la creencia de que yo era precisamente la persona que él buscaba-, el desconocido alargó con firme movimiento el brazo y abrió la puerta. Pasó por entre las mesas con paso vivo y elástico y se detuvo ante mí.
-¿De viaje? –me preguntó-. ¿Para dónde? ¿A la ventura?
-Voy a Creta. ¿por qué me preguntas?
-¿Me llevas contigo?
       Lo observé con fijeza. Mejillas hundidas, mandíbula fuerte, pómulos salientes, cabellos grises rizados, ojos brillantes y avizores.
-¿Por qué? ¿Para qué me servirías?
       Se encogió de hombros.
-¡Por qué! ¡Por qué! –dijo desdeñoso-. ¿Acaso no puede el hombre, a fin de cuentas, hacer algo sin por qué? ¿Sólo por gusto? Pues bien, empléame, digamos, como cocinero. ¡Sé preparar muy buenas sopas!
       Me eché a reír. Agradábanme sus modales y sus palabras cortantes. Las sopas también me gustaban. No estaría mal, pensaba yo, que me llevara a este desmadejado hombretón hasta aquella lejana costa solitaria. Sopas y charlas… Daba la impresión de no haber rodado poco por esos mares de Dios: algo así como un Simbad el marino… Me gustó.
-¿En qué piensas? –me dijo sacudiendo la cabezota-. Llevas tú también unas balanzas ¿no? Tienes que pesar las cosas, gramo por gramo ¿verdad? ¡Vamos, hombre, decídete, ánimo!
       Estaba de pie, frente a mí, el flaco gigantón, y me cansaba levantar la cabeza para hablar con él. Cerré el Dante.
-Siéntate –le dije-. ¿Tomas una salvia?
       Se sentó, posando cuidadosamente el envoltorio en una silla cercana.
-¿Salvia? –dijo con desprecio-. ¡Patrón, un ron!
       Se bebió el ron a sorbitos, conservándolo un tiempo en la boca para saborearlo, luego dejándolo bajar lentamente para que le calentara las entrañas. Sensual, pensé, pero refinado.
-¿Qué oficio tienes? –le pregunté.
-Cualquier oficio: los que exige el uso de los pies, o de las manos, o de la cabeza, todos. ¡ No faltaría sino que uno escogiera oficio!

(De la novela Zorba el griego, ediciones Alianza-Carlos Lohlé, Buenos Aires, 1973. Madrid, 1991)


 

segunda-feira, 23 de julho de 2012

Mi último tango en Atenas


Do grupo APURIMAC, un tango en español construído con léxico grego, unha denuncia lírica da terrible situación que están a vivir os gregos. Unha proba máis do que Grecia nos deu e do que agora Europa lle devolve: catástrofe, traxedia, hipocrisía, paranoia democrática, necroloxía...

quinta-feira, 21 de junho de 2012

Με μια ματιά - Felicità

Γιάννης Πλούταρχος e o incombustíbel Albano fan unha versión greco-italiana da clásica Felicità, claro que o di un e outro non é exactamente o mesmo. En fin, unha canción para o verán e, como sempre, a eufonía (bon sonido) da lingua grega.

quarta-feira, 9 de maio de 2012

Música para aprender: Ξεκινάει μια ψαροπούλα

Ξεκινάει μια ψαροπούλα "Sae unha dorna", cantada e interpretada ao estilo orixinal das κουμπανίες de música rebética do comezo do século XX, unha canción moi fermosa  "νησιώτικο", ou sexa, "insular ou das illas", que nos fala da saída ao mar dunha dorniña, tripulada por mozos (παληκάρια), para pescar esponxas, corais e pérolas. Unha oportunidade para coñeceres algunha illas gregas: Hidra, Kalymnos, Poros, Egina, Spetses. Visítaas na wikipedia, é só escribires o seu nome!

O verso que se repite:  απ' το γιαλό é a pronuncia moderna da frase clásica ἀπὸ τοῦ αἰγιαλοῦ, ou sexa, "desde a praia".

sexta-feira, 27 de abril de 2012

Música para aprender: Σκουλουκούιν



O grego da illa de Chipre conserva arcaismos notables na morfoloxía e presenta características foneticas que o aproximan ao grico do Sur de Italia e ao dialecto de Creta. O isolamento e afastamento con respecto do modelo continental, fixo que estas tres formas de grego non recibisen as innovacións que si sufriu o grego de Grecia. Os medios de comunicación igualan cada vez máis as diferenzas e hoxe as pronuncias de καί/κι  como τζιε/τζι,  θκιο por δύο ou αρφή por ἀδελφή son percibidas como propias de xente rústica ou pouco alfabetizada. 
Sexa como for, a sonoridade do grego de Chipre é moi agradábel e a historia, un conto para nenos, é a seguinte: un día de chuvia unha nena encontra no patio (αυλή) unha miñoca (σκουλουκούιν). Cóllea e métea nunha garrafa. Chega a irmá, ve o que está a facer e vaillo contar ao pai, a nena decide facer un buraco na terra e meter alí a miñoca para evitar problemas.
O texto presenta moitas formas verbais de pasado (aoristo), algunhas do grego clásico, desaparecidas en grego moderno: ἔβρεξεν (choveu), ἔπιασα (collín), ἦλθεν/ήρτεν (veu), εἶπεν (dixo), ἔδωκεν (deu), etc.

Έβρεξεν μες την αυλή μου
τζιε έπαιζα με τα πηλά,
τζι είδα μέσα που το χώμα θκιο ματούθκια γελαστά.
Ήταν ένα σκουλουκούι τζι ήταν όπως την κλωστήν,
ήβρεν μιαν μιτσιάν τρυπούαν
τζιε επροσπάθαν να χωστεί

Σκουλουκούιν,σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
Έμπα μέσα στη φουλιά σου
μεν πονήσεις τα λαιμά σου.

Έπιασα το που το νούρο το φιλούι το μιτσί
έπαιξα λλίο μητά του τζι έκλεισα το στο ποτσί.
Τζι ήρτεν έσσο η αρφή μου τζι
έμπηξεν τες παουρκές.
Είπεν το τζιε του τζιρού μου
τζι έδωκεν μου πατσαρκές.

Σκουλουκούιν, σκουλουκούιν
εν να σγάψω ένα λουκκούιν
μες τη λάντα να σε χώσω τον πελάν
για να γλιτώσω

Σκουλουκούιν,σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
Έμπα μέσα στη φουλιά σου
μεν πονήσεις τα λαιμά σου!

quarta-feira, 25 de abril de 2012

Música para aprender: Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου δεν έβαλα ούτε ένα.



Para practicar vocabulario frecuente e pronomes persoais, a historia dunha non fumadora que, ao ver o fumo, lembra ao seu amante vinte anos despois, e promete comezar a fumar caso volte a velo. Pola súa saúde, case mellor que non volte a encontralo!



Τσιγάρο εγώ στο _______  _____ δεν έβαλα ούτε ένα
αλλά όταν ______ τον καπνό σκέφτομαι μόνο εσένα

Τα χείλη σου, τα χέρια σου, η ανάσα κι η _______ μου
καπνός μπήκε στα μάτια μου και κλαίω απ' τη χαρά μου

Τα δάκρυα είναι της χαράς, τα δάκρυα και της λύπης
είκοσι χρόνια πέρασαν και μόνο ε___   ____ λείπεις.

Φωτιά ____ δε ζήτησα, ποτέ από κανένα
τον _______ μόνο γύρναγα και έψαχνα για σένα.

Όταν ____ βρω, _____  _____ δω, _____  _____ συναντήσω
το ______
 το τσιγάρο μου μαζί σου θα καπνίσω.

Φωτιά από τα χέρια ____ θα πάρω και θ' ανάψω
και τότε όχι απ' τον _______, μα απ' τον καημό θα κλάψω.

Τα δάκρυα είναι της _______, τα δάκρυα και της λύπης
είκοσι χρόνια πέρασαν και μόνο εσύ μου λείπεις.

domingo, 22 de abril de 2012

Grico: o grego do Sur de Italia


Apesar de estar case en extinción, falan grico unhas 20.000 persoas, divididas en dúas comunidades en Salento (tacón da bota italiana) e en Calabria (punta da bota italiana). Posiblemente esteamos ante a supervivencia do grego antigo falado polos colonos da Magna Grecia que se asentaron a partir do séc. VIII a.C. Tamén é certo que, ao longo da historia, o grico recibiu influencias directas do grego bizantino e moderno. Sexa como for esta lingua e o grego moderno son perfectamente intelixibles. Para quen coñece un pouco o grego non deixa de ser sorprendente descubrir fenómenos fonéticos (palatalización "che" da conxunción καί, labialización "evo" de ἐγώ, etc.) así como léxico de orixe latina "helenizado": penseo, fenestra, etc. Deixo aquí unha fermosa canción en grico: Kalinifta (gr. m. Καληνύχτα), "Boas noites", é só disfrutar da música e da letra -debaixo do video-, mesmo que non saibades o que di:

segunda-feira, 16 de abril de 2012

Música para aprender: Ελεφαντάκι



O elefantiño, unha canción infantil para practicares vocabulario. Intenta recoñecer as seguintes palabras: teño, catrocentos vinte, sobe, ceo, foxe, bebe, son idénticas ás do grego clásico. Sen moito esforzo poderás recoñecer tamén os lexemas clásicos de: pequeno, elefante, sete, etc.

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
τρώει εφτά κασόνια, μακαρόνια
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Όταν ανεβαίνει στην τραμπάλα
με πετάει ψηλά, στον ουρανό
κι όποτε βουτάει στην πισίνα
φεύγει από μέσα το νερό !

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
πίνει εφτά κουβάδες, λεμονάδες
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Παίζουμε τ' απόγευμα στον κήπο
τρέξιμο και μπάλα και κρυφτό
κι ύστερα στο μπάνιο μου πετάει
με την προβοσκίδα το νερό

Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
θέλει κόπο μα, θα βρω τον τρόπο
να το πάρω κάποτε αγκαλιά !!