Cociña grega: Tzatziki

O mollo máis habitual para a carne grellada consiste nunha mestura de iogurte grego con pepino, allo, sal e aceite. O máis importante é que os pepinos sexan de bo sabor e que fiquen ben espremidos entre as mans despois de relalos. Un tzatziki con exceso de mollo de pepino é un desastre. Nunca se debe usar a batedeira para mesturar os ingredientes. Para finalizar debe de espolvillarse por cima un pouco de endro ou aneto (gr.άνηθος, esp. eneldo).

Cociña grega: Musaka de berinxelas

Unha receita fácil que precisa de algo de paciencia. Se á carne se lle engade algo de canela, obtense o verdadeiro sabor de Oriente. A ter en conta dúas cousas:

a) As berinxelas poden facerse na grella do forno e non fritalas para que non absorban demasiado aceite.

b) A carne co tomate debe quedar case seca.

Alexandre O Grande (Ο Μέγας Αλέξανδρος)

Figura indispensable para entender o mundo grego, Alexandre o Grande, en español Alejandro Magno, conseguiu coas súas conquistar unificar por primeira e única vez o Occidente e o Oriente. A súa historia nun documentario da BBC de aproximadamente unha hora.

Το άγιο όρος - O Monte Atos (O Monte Sagrado)

No norte de Grecia, na península máis oriental da Calcídica, esa terra en forma de garfo, fica un lugar único no mundo: unha república monástica habitada exclusivamente por monxes. Deixo un video que mostra esa forma de vida medieval e extemporánea.

Θέλω κοντά σου να μείνω Quero ficar perto de você

Unha das moitas boas cancións de Eleuthería Arvanitaki.

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό
Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ
Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!

Experimenta o seguinte: copia no tradutor do google o texto grego e pásao para o portugués, o resultado é case perfecto!

Biblioteca grega básica: Historia dos gregos (Indro Montanelli)

En múltiples edicións baratas, en todas as bibliotecas, en todas partes hai espazo para este clásico da Historia de Grecia, obra do italiano Indro Montanelli que con máis de 50 anos nas librarías, continúa a ser de lectura moi amena. Recomendable tamén a versión romana do mesmo autor: Historia de Roma.

Respostas de exames da ESO en Grecia

Recibo de Grecia unha escolma de respostas de exames de alumnos de γυμάσιο, ou sexa, da ESO grega, aqui deixo algunha coa tradución: se non è vero, è ben trovato!

Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερµοπύλες ήτανε
πολυπληθέστεροι σε αριθµό. (γυµνάσιο Αθήνας)
Leónidas e os Trescentos foron derrotados, porque os Termópilas eran moitísimos máis en número. (Atenas)


Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ιλιάδης. (γυµνάσιο Λαµίας)
A Odisea escribiuna Odiseo, a Ilíada Iliado. (Lamía)


Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι. (γυµνάσιο Αθήνας)
A capital de Ceilán é Té Lipton (Lipton Tee). (Atenas)

Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό.
Παθητική φωνή: Ο λαγός µε κυνηγάει. (γυµνάσιο Κορίνθου)
Voz activa: Cazo unha lebre.
Voz pasiva: A lebre cázame. (Corinto)

Οι ßηταµίνες ßρίσκονται ακριßώς ανάµεσα από τις αλφαµίνες και τις
γαµαµίνες. (γυµνάσιο Θεσσαλονίκης)
As vitaminas encóntranse exactamente entre as alfaminas e as gamaminas.
(En grego moderno a letra beta pronúnciase vita). (Tesalónica)

Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην
Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες,
αλλά Κουστωδίες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνοµίας).

Cousteau é un moderno Ulises, no entanto non vivía en Ítaca, por esa razón as súas aventuras no se chaman Odiseas, sino Custodias. (escrito por un candidato á Academia de Policía).

Cinematógrafo: Mediterráneo (de Gabriele Salvatores)

Especificamos o director no título por ser demasiado xenérico. Un filme dos anos 90 que conta a peripecia dun grupo de soldados italianos encargados de ocupar unha illa grega. Os nazis alemáns, aliados cos fascistas italianos e búlgaros, ocuparon Grecia entre 1941 e 1945. Voltemos ao filme: os soldados italianos desembarcan nunha illa deserta e pronto comprenden que a guerra ten outra cara. Divertida comedia con fermosa banda sonora. O filme obtivo moitos premios. Espero que sexa fácil de localizar, ata hai pouco tempo era frecuente nos videoclubes. Atención ao fragmento que deixo: ao desembarcaren encontran un grafiti nun muro vello Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ, a ver se sabes o que significa!

Cinematógrafo: Ποτέ την Κυριακή (Nunca aos domingos)

E agora o filme que, nos anos 60, deu a coñecer Grecia ao resto de Europa. O seu tema principal (Τα παιδιά του Πειραιά, Os nenos do Pireu) é das cancións máis coñecidas do mundo. Unha comedia que retrata o espírito dos gregos: un norteamericano decide investigar a evolución de Grecia desde o pasado clásico ao século XX, no entanto no camiño encontra unha marabillosa e excéntrica muller, Ília, que entrega o seu amor a todos os que chegan ao porto do Pireu, claro que ela nunca traballa aos domingos. Un retrato cómico e serio da forma de ser dos gregos modernos, que aínda se emocionan coa música e o baile e con Eurípides ou Sófocles.
Para buscala en español, o seu título é "Nunca en domingo".

Cinematógrafo: Zorba o grego

Sen maiores comentarios, aqui deixo un filme magnífico, baseado nunha novela magnífica do magnífico cretense Nikos Kazantzakis. Música tamén magnífica e famosísima. Sempre é posíbel (des)aprender a vivir outra vida en Grecia.
Un fragmento da novela, o momento en que o protagonista encontra a Zorba no Pireu:

Lo que me causó mayor impresión fueron sus ojos: burlones, ávidos, fulgurantes. Por lo menos, así me parecieron.

       No bien se cruzaron nuestras miradas –dijérase que confirmaba la creencia de que yo era precisamente la persona que él buscaba-, el desconocido alargó con firme movimiento el brazo y abrió la puerta. Pasó por entre las mesas con paso vivo y elástico y se detuvo ante mí.

-¿De viaje? –me preguntó-. ¿Para dónde? ¿A la ventura?

-Voy a Creta. ¿por qué me preguntas?

-¿Me llevas contigo?

       Lo observé con fijeza. Mejillas hundidas, mandíbula fuerte, pómulos salientes, cabellos grises rizados, ojos brillantes y avizores.

-¿Por qué? ¿Para qué me servirías?

       Se encogió de hombros.

-¡Por qué! ¡Por qué! –dijo desdeñoso-. ¿Acaso no puede el hombre, a fin de cuentas, hacer algo sin por qué? ¿Sólo por gusto? Pues bien, empléame, digamos, como cocinero. ¡Sé preparar muy buenas sopas!

       Me eché a reír. Agradábanme sus modales y sus palabras cortantes. Las sopas también me gustaban. No estaría mal, pensaba yo, que me llevara a este desmadejado hombretón hasta aquella lejana costa solitaria. Sopas y charlas… Daba la impresión de no haber rodado poco por esos mares de Dios: algo así como un Simbad el marino… Me gustó.

-¿En qué piensas? –me dijo sacudiendo la cabezota-. Llevas tú también unas balanzas ¿no? Tienes que pesar las cosas, gramo por gramo ¿verdad? ¡Vamos, hombre, decídete, ánimo!

       Estaba de pie, frente a mí, el flaco gigantón, y me cansaba levantar la cabeza para hablar con él. Cerré el Dante.

-Siéntate –le dije-. ¿Tomas una salvia?

       Se sentó, posando cuidadosamente el envoltorio en una silla cercana.

-¿Salvia? –dijo con desprecio-. ¡Patrón, un ron!

       Se bebió el ron a sorbitos, conservándolo un tiempo en la boca para saborearlo, luego dejándolo bajar lentamente para que le calentara las entrañas. Sensual, pensé, pero refinado.

-¿Qué oficio tienes? –le pregunté.

-Cualquier oficio: los que exige el uso de los pies, o de las manos, o de la cabeza, todos. ¡ No faltaría sino que uno escogiera oficio!

(De la novela Zorba el griego, ediciones Alianza-Carlos Lohlé, Buenos Aires, 1973. Madrid, 1991)